باران..

حسن باران اين است كه زميني ست، ولي آسماني شده است

و به امداد زمين مي آيد حسن باران اين است كه مرا ميبرد از خويش به عشق

 و مرا بر ميگرداند از عشق به خويش شعر ميخواند در گوش

 من آرام آرام هيچ ميداني اين قطره كه بر گونه ي زيباي

 تو ريخت از كجا آمده بود؟ از كدام اقيانوس؟ از كجاي عالم؟

 و چه راهي پيموده ست در هوا ابر؟ هيچ ميداني

 اين قطره كه بر گوشه ي لبخند تو ريخت آه و اندوه كدامين ماهي ست

 كه به تور صیاد افتادست؟ اشك لبخند كدامين ماهیست این قطره

نموندی....

گفتم بمان ! و نماندی!

رفتی ،

بالای بام آرزوی من نشستی و پایین نیامدی !

گفتم :

نردبان ترانه تنها سه پله دارد:

سکوت و

صعود و

سقوط!

تو صدای مرا نشنیدی

ومن

هی بالا رفتم وهی افتادم !

هی بالا رفتم ، هی افتادم ...

تو می دانستی که من از تنهایی و تاریکی می ترسم

ولی فتیله فانوس نگاهت را پایین کشیدی !

من بی چراغ دنبال دفترم گشتم ،

بی چراغ قلمی پیدا کردم

و بی چراغ از تو نوشتم !

نوشتم ، نوشتم ...

حالا همسایه ها با صدای آوازهای من گریه می کنند!

دوستانم نام خود را در دفاترم پیدا می کنند

و می خندند.

عده ای سر بر کتابم می گذارند و رویا می بینند!

اما چه فایده؟

هیچکس از من نمی پرسد،

بعد از این همه ترانه بی چراغ

چشمهایت به تاریکی عادت کرده اند؟

همه آمدند ، خواندند ، سر تکان دادند و رفتند!

حالا

دوباره این من و

این تاریکی و

این از پی کاغذ و قلم گشتن !

گفتم : بمان ! و نماندی !

اما به راستی ،

ستاره نیاز و نوازش !

اگر خورشید خیال تو

اینجا و در کنار این دل بی درمان نمی ماند‌،

این ترانه ها

در تنگنای تنهایی ام زاده می شدند؟